Srpsko-hrvatski kulturno-politički odnosi u književnokritičkim i publicističkim tekstovima Borislava Mihajlovića Mihiza

Bajčeta, Vladan (2024) Srpsko-hrvatski kulturno-politički odnosi u književnokritičkim i publicističkim tekstovima Borislava Mihajlovića Mihiza. In: Kulturne orijentacije i političke kulture umjetničke inteligencije u Hrvatskoj i Jugoslaviji od 1952. do 1967. godine. Zbornik radova sa znanstvenog skupa s međunarodnim sudjelovanjem Desničini susreti 2023. Zagreb : Filozofski fakultet u Zagrebu, pp. 131-154. ISBN 978-953-379-184-5

Text Srpsko-hrvatski kulturno-politički odnosi u književnokritičkim i publicističkim tekstovima Borislava Mihajlovića Mihiza.pdf - Published Version Available under License Creative Commons Attribution Non-commercial No Derivatives. Download (4MB)

Abstract

Ovaj rad se bavi razvojem shvatanja srpsko-hrvatskih kulturno-političkih odnosa u književnokritičkim i publicističkim tekstovima Borislava Mihajlovića Mihiza. Stvaralac koji je stekao književni autoritet prvenstveno na polju kritike pedesetih godina XX vijeka, osim o srpskim, pisao je intenzivno i o hrvatskim piscima (A. G. Matoš, Ranko Marinković, Petar Šegedin, Vjekoslav Kaleb, Ivan Dončević, Mirko Božić i Ervin Šinko). Pored iskazivanja sopstvenog viđenja njihovog stvaralaštva, Mihiz je u tim tekstovima tretirao i pojedina aktuelna pitanja srpsko-hrvatskih odnosa u poratnoj Jugoslaviji. Iako kao kritičar nije pisao o najistaknutijem hrvatskom piscu Miroslavu Krleži, Mihiz je u svojim uspomenama ostavio nekoliko zapisa o svom ličnom i profesionalnom odnosu prema tom piscu, sa kojim je oštro polemisao na Izvanrednom plenumu Saveza književnika Jugoslavije 1954. u Beogradu. Osim Krleže, jedan od junaka Autobiografije – o drugima (1990; 1993) je i hrvatski romansijer Antun Šoljan, čija zanimljiva fotografska epistola iz Mihizove ostavštine daje dopunu njihovim zajedničkim rovinjskim avanturama, otkrivajući i literarnu poveznicu Mihizovih memoara sa Šoljanovim Izdajicama. Pažnja je posvećena i Mihizovom učešću u jezičkim sporovima na liniji Hrvata i Srba od „Novosadskog dogovora“ (1954) do „Deklaracije o nazivu i položaju hrvatskog književnog jezika“ (1967). Poslednja Mihizova knjiga, Kazivanja i ukazivanja (1994), u kojoj su sakupljeni piščevi publicističk tekstovi nastali tokom jugoslovenske krize početkom devedesetih godina, analizirana je u svijetlu naznačene problematike. Kroz slučaj Mihizove stvaralačke i intelektualne biografije prelamaju se određeni vektori međunacionalih odnosa osovinskih jugoslovenskih naroda, koji su imali dramatičnu dinamiku tokom dvadesetog stoljeća.

Actions (login required)

View Item